Svensk ordbok 2009, webbversion
ö
`
verkucku
substantiv
~n ~ar
över|kucku·ar
●
överhuvud
vard.
sociol.
yrk.
kommunens överkucku
sedan 1915
till
över
och
kucku
i bet. ’högsta hönset’ (bildl. anv. av
kucku
, namn på killespelets högsta kort); jfr
driftkucku