Svensk ordbok 2009, webbversion

vål`ma verb ~de ~t el. vol`mavol`ma ~de ~t vålm·ar, volm·ar●föra samman (hö) i vålmar jordbr.vålma (ngt)sedan 1748Subst.:vbid1-394132vålmande, vbid2-394132vålmning, vbid3-394132volmande, vbid4-394132volmning