Svensk ordbok 2009, webbversion
väninn`a
substantiv ~n väninnor
vän·inn·an●kvinnlig vän
vanligen till kvinna
psykol.sociol.yrk.hon stämde möte med sin bästa väninna○ibl. äv.älskarinna
han är ungkarl men han har en väninna som han dejtar iblandngns väninna, väninna till ngn, ngra är väninnorsedan 1798