Svensk ordbok 2009, webbversion

väninn`a substantiv ~n väninnor vän·inn·an●kvinnlig vän vanligen till kvinna psykol.sociol.yrk.hon stämde möte med sin bästa väninna○ibl. äv.älskarinna han är ung­karl men han har en väninna som han dejtar i­blandngns väninna, väninna till ngn, ngra är väninnorsedan 1798