Svensk ordbok 2009, webbversion
verb ~de ~t
vind·lar●ibl. med partikel som anger rörelseriktning, t.ex.fram
löpa i vindlar
om väg, trappa e.d.
trafik.vindlande medeltida grändervindlande sjukhuskorridorerstigen vindlade fram genom skogen○äv. bildligten lång, vindlande essäen vindlande härva av intrigervindla (fram) (ngnstans)sedan 1810till vindel, till 1vinda 1
Subst.:vbid1-391366vindlande,
vindling