Svensk ordbok 2009, webbversion

vin`dla verb ~de ~t vind·lar●ibl. med partikel som an­ger rörelse­riktning, t.ex.fram löpa i vindlar om väg, trappa e.d. trafik.vindlande medel­tida grändervindlande sjukhus­korridorerstigen vindlade fram genom skogen○äv. bildligten lång, vindlande essäen vindlande härva av intrigervindla (fram) (ngnstans)sedan 1810till vindel, till 1vinda 1 Subst.:vbid1-391366vindlande, vindling