Svensk ordbok 2009, webbversion
verb villfor villfarit villfaren villfarna, pres. villfar
vill|far·it●bevilja
ngt åld.komm.han villfor hennes minsta nyckvillfara ngtsedan 1638av ty. willfahren med samma betydelse, till Wille ’vilja’; jfr 1vilja
Subst.:vbid1-391057villfarande