Svensk ordbok 2009, webbversion

vill`fara verb villfor villfarit villfaren villfarna, pres. villfar vill|­far·it●bevilja ngt åld.komm.han villfor hennes minsta nyckvillfara ngtsedan 1638av ty. willfahren med samma betydelse, till Wille ’vilja’; jfr 1vilja Subst.:vbid1-391057villfarande