Svensk ordbok 2009, webbversion

va`penvägrare substantiv ~n äv. vard. vapenvägrarn, plur. ~, best. plur. vapenvägrarna vapen|­vägr·ar·en●värn­pliktig person som vägrar att genom­gå (egentlig) militär ut­bildning mil.yrk.JFRcohyponympacifist sedan 1925