Svensk ordbok 2009, webbversion
upp
`
rorsmakare
substantiv
~n
äv. vard.
upprorsmakarn
,
plur.
~
,
best.
plur.
upprorsmakarna
upp·rors|mak·ar·en
●
person som anstiftar uppror
vanligen sedd från de makthavandes perspektiv
samh.
yrk.
sedan 1734