Svensk ordbok 2009, webbversion
uppochne
´
d
el.
uppochner
uppochner
adverb
upp·och·ned, upp·och·ner
●
äv. tre ord
i ett (onormalt) läge med ovansidan nedåt och undersidan uppåt
Noll
bilen hade hamnat uppochned i diket
sedan ca 1850