Svensk ordbok 2009, webbversion
upp
`
klara
verb
~de ~t
upp|klar·ar
●
vanligen lös förb., se
klara upp
finna lösning på
problem e.d.
komm.
mordgåtan har ännu inte uppklarats
uppklara ngt
sedan 1807
Subst.:
vbid1-378183
uppklarande
,
vbid2-378183
uppklar(n)ing