Svensk ordbok 2009, webbversion

tillvä`gabringa verb ~de äv. tillvägabragte, ~t äv. tillvägabragt, pres. ~r till·väga|­bring·ar●äv. lös förb. i formenbringa tillväga, bringa till väga åstad­komma åld.Nolltillvägabringa ngtsedan 1561Subst.:vbid1-362246tillvägabringande