Svensk ordbok 2009, webbversion
tillvä`gabringa
verb ~de äv. tillvägabragte, ~t äv. tillvägabragt, pres. ~r
till·väga|bring·ar●äv. lös förb. i formenbringa tillväga, bringa till väga
åstadkomma
åld.Nolltillvägabringa ngtsedan 1561Subst.:vbid1-362246tillvägabringande