Svensk ordbok 2009, webbversion

stri`dig adjektiv ~t strid·ig1strids­lysten admin.psykol.JFRcohyponympåstridig hon var en stridig natursedan 16992vanligen plur. in­bördes oförenlig(a) af.JFRcohyponymmotstridig 1 stridiga viljorhan var ett offer för stridiga känslor○äv.i sammansättn. som inne­bär mot­sättning till ngt avtalsstridigförnuftsstridiglagstridiggöra ngn rangen stridigserang sedan 1618