Svensk ordbok 2009, webbversion
snu
´
sen
substantiv
,
best.
f.
snus·en
fysiol.
vara på snusen
vara berusad
han blir ofta sentimental när han är på snusen
sedan 1883
sv. dial.
på
snusen
, till
snusig
’sömnig’ eller
snusen
’halvfull’; jfr
snusa