Svensk ordbok 2009, webbversion
skä
`
rkarl
substantiv
~en ~ar
skär|karl·en
●
manlig skärgårdsbo
land.
yrk.
sedan 1347
stadga utfärdad av kung Magnus om regler för invånarna i Viborgs län (Svenskt Diplomatarium)
fornsv.
skäria
karl
; till
2
skär 1