Svensk ordbok 2009, webbversion
rymm
`
are
substantiv
~n
äv. vard.
rymmarn
,
plur.
~
,
best.
plur.
rymmarna
rymm·ar·en
●
rymling
samh.
yrk.
○
spec. om roll i en lek
i ett uttryck
leka rymmare och fasttagare
sedan 1685