Svensk ordbok 2009, webbversion
substantiv ~n äv. vard. rallarn, plur. ~, best. plur. rallarna
rall·ar·en●arbetare vid järnvägsbygge
mest vid beskrivning av äldre förh.trafik.yrk.malmbanans rallarehans händer var grova och valkiga som en rallares○ngn gång äv. om nutida anläggningsarbetarevattenrallaresedan 1879trol. till rallväg, eng. railway ’järnväg’, med anslutning till sv. dial. ralla ’rulla; ragla’; jfr räls