Svensk ordbok 2009, webbversion

natt`a verb ~de ~t natt·ar1göra (ett barn) sällskap vid in­somnandet vard.Nollnatta babynnatta ngnsedan 19162ofta med partikelnöver till­bringa natten mindre brukl.NollJFRcohyponymövernatta hon nattade över hos en kamratnatta (över) (ngnstans)sedan 1793Subst.:vbid1-254727nattande (till 1), vbid2-254727nattning (till 1)