Svensk ordbok 2009, webbversion

kva`rhålla verb kvarhöll kvarhållit kvarhållen kvarhållna, pres. kvarhåller kvar|­håll·er●ofta lös förb. i formenhålla kvar inte tillåta att av­lägsna sig särsk. om polis Nollhon kvarhölls för förhörkvarhålla ngnsedan 1638jfr fornsv. quarthalla ’kvar­hålla, hindra’ Subst.:vbid1-221476kvarhållande, vbid2-221476kvarhållning