Svensk ordbok 2009, webbversion
verb kvarhöll kvarhållit kvarhållen kvarhållna, pres. kvarhåller
kvar|håll·er●ofta lös förb. i formenhålla kvar
inte tillåta att avlägsna sig
särsk. om polis
Nollhon kvarhölls för förhörkvarhålla ngnsedan 1638jfr fornsv. quarthalla ’kvarhålla, hindra’
Subst.:vbid1-221476kvarhållande,
vbid2-221476kvarhållning