Svensk ordbok 2009, webbversion
kurvatu
´
r
substantiv
~en ~er
kurv·at·ur·en
●
bågformighet
form.
fingrarna följde bordets mjuka kurvatur
○
äv. konkret
böjt eller krökt parti av ngt
sedan 1810
av lat.
curvatu
´
ra
’krökning’; till
kurva