Svensk ordbok 2009, webbversion

komplemen`tvinkel substantiv ~n komplementvinklar kom·ple·ment|­vinkl·ar●vinkel som till­sammans med en annan (intilliggande) vinkel bildar en rät vinkel mat.JFRcohyponymsupplementvinkel (ngts) komplementvinkel, en komplementvinkel (till ngt)sedan 1690