Svensk ordbok 2009, webbversion
knarr
`
ig
adjektiv
~t
knarr·ig
●
som knarrar mycket
admin.
psykol.
en knarrig säng
en knarrig röst
○
äv. bildligt, ibl. med bibetydelse av vresighet
en knarrig gammal gubbe
sedan 1676; 1870 i bildlig bemärkelse