Svensk ordbok 2009, webbversion
klack`a
verb ~de ~t
klack·ar1sätta (ny) klack på
sko e.d.
kläd.klacka (om) skornaklacka (om) (ngt)sedan 17662träffa och spela (fotboll) med klacken
vilket anses elegant
sport.han klackade bollen till NNklacka ngt (till ngn)sedan åtm. 1920-taletSubst.:vbid1-206818klackande,
vbid2-206818klackning