Svensk ordbok 2009, webbversion

1kicka [kik`a] verb ~de ~t kick·ar●sparka vard.sport.kicka boll○äv. bildligtav­skeda han blev kickad från jobbetkicka ngt, kicka ngn (från ngt)sedan 1910se 1kick Subst.:vbid1-206206kickande, vbid2-206206kickning
2kicka [kik`a] substantiv ~n kickor kick·an●(liten) flicka ofta som till­tal till barn vard.yrk.en sån söt liten kickaduktig kickasedan 1964barnspråksvariant av flicka