Svensk ordbok 2009, webbversion
ka
`
kla
verb
~de ~t
kakl·ar
●
ofta perf. part.
förse med kakel
byggn.tekn.
ett modernt badrum med kaklade väggar
kakla ngt
sedan 1933
Subst.:
vbid1-871746
kaklande
,
vbid2-871746
kakling