Svensk ordbok 2009, webbversion
verb ~de ~t
juck·ar●göra snabba stötar med underlivet
t.ex. vid samlag el. dans
vard.Nollfansen skrek när rockstjärnan juckade på scenenhunden juckade mot husses benjuckasedan 1651sv. dial. jucka ’hoppa upp och ner’; trol. av lågty. jucken, jücken ’guppa; klia’; besl. med eng. itch ’klia’
Subst.:vbid1-199261juckande,
vbid2-199261juckning