Svensk ordbok 2009, webbversion
irrigation
[
-∫o
´
n
]
substantiv
~en
ir·rig·at·ion·en
●
konstbevattning
geogr.
geol.
jordbr.
irrigation (av ngt)
sedan 1883
av lat.
irriga
´
tio
’bevattning’, till
in
´
’in; i’ och
riga
´
re
’leda vatten’