Svensk ordbok 2009, webbversion
inui
´
t
substantiv
~en ~er
inuit·en
1
eskimå
land.
yrk.
JFR
cohyponym
grönländare
sedan åtm. 1910
av eskimåiska
inuit
, plur., ’människor’
2
vanligen obest. f. sing.
inuiternas språk
af.
SYN.
synonym
eskimåiska
sedan 1985