Svensk ordbok 2009, webbversion
geminera
[
gemine
´
ra
]
verb
~de ~t
gem·in·er·ar
●
ofta pass. el. perf. part
låta genomgå gemination
språkvet.
geminera ngt
sedan 1887
av lat.
gemina
´
re
’fördubbla’
Subst.:
vbid1-168129
geminerande
,
vbid2-168129
geminering
;
gemination