Svensk ordbok 2009, webbversion

frontlinje [från`t-] substantiv ~n ~r front|­linj·en●linje som bildas av front mil.pol.JFRcohyponymfront 1 en sambands­central en bit bak­om frontlinjen○äv. bildligtde bostads­politiska frontlinjernasedan 1871; 1965 i bildlig bemärkelse