Svensk ordbok 2009, webbversion
fniss`a
verb ~de ~t
fniss·ar●ibl. med partikelntill
skratta halvkvävt
vanligen i situation där man inte får skratta högt
komm.fnissande småflickorde kunde inte sluta fnissafnissa (åt ngn/ngt/SATS)sedan 1712sv. dial. fnissa; ljudhärmande
Subst.:vbid1-152655fnissande,
fnissning;
fniss