Svensk ordbok 2009, webbversion

fluk`ta verb ~de ~t flukt·ar●ofta med partikelnin kasta en snabb blick vard.Noll○äv.betrakta, spana vard.flukta på tjejerflukta (på ngn/ngt), flukta (in ngn/ngt)sedan 1916till fackspråkl. flukta ’ligga i rak linje’; av ty. fluchten ’göra rak; rätta’; jfr flykt Subst.:vbid1-151704fluktande, vbid2-151704fluktning; flukt