Svensk ordbok 2009, webbversion
e
`
nrummare
substantiv
~n
äv. vard.
enrummarn
,
plur.
~
,
best.
plur.
enrummarna
en|rumm·ar·en
●
lägenhet med (bara) ett rum
hush.
rum.
en enrummare med kokvrå och balkong
sedan 1950