Svensk ordbok 2009, webbversion
dejeuné
[
-∫öne
´
ljust sj-ljud
]
substantiv
~n ~er
de·jeuné·er
●
frukost eller lunch
ngt åld.
kokk.
sedan ca 1795
av fra.
déjeuner
,
déjeuné
’lunch’, till
déjeuner
’äta lunch’, urspr. ’upphöra att fasta’