Svensk ordbok 2009, webbversion

coitus [kå´-] substantiv, ingen böjning, neutr. coit·us●sam­lag särsk. i fack­språkpsykol.tid.coitus interruptusav­brutet sam­lagsedan 1887av lat. co´itus med samma betydelse, till co- ’samman’ och i´re ’gå’