Svensk ordbok 2009, webbversion
bö
`
neman
substantiv
~nen bönemän
,
best.
plur.
bönemännen
böne|mann·en
●
person som utsetts att framföra frieri för ngn annans räkning
mest histor.
serv.
yrk.
ngns böneman, böneman för ngn
sedan 1596