Svensk ordbok 2009, webbversion
blam
´
substantiv
~en ~er
[bla
´
mer]
blam·en
●
blamage
åld.
tid.
sedan 1635
av fra.
blâme
’skam; skamfläck’, till
blâmer
’klandra’; av senlat.
blasphema
´
re
; jfr
blasfemi